← Πίσω στο blog

Σήμερα κλείνω τα 28

Γεννήθηκα στις 4 Οκτωβρίου 1998. Σήμερα κλείνω τα 28, και το γράφω αυτό με πολύ καλή διάθεση.

Σήμερα κλείνω τα 28

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα κάνω τον ίδιο απολογισμό. Παλιότερα μου έβγαινε λίγο μελαγχολικός — «πάει άλλος ένας». Φέτος μου βγήκε αλλιώς, και φταίει μια ιδέα που έπεσε στα χέρια μου και μου άλλαξε τη ζυγαριά.

Η σκέψη που κάνω κάθε χρόνο

Είναι ότι έχω ήδη ζήσει πάρα πολλά — περισσότερα απ' όσα δείχνει το ημερολόγιο.

Γιατί αν βάλω ένα λογικό προσδόκιμο, ας πούμε τα ογδόντα, στα 28 είμαι κάπου στο 35%. Ένα τρίτο. Και όμως, όταν κάθομαι και τα θυμάμαι όλα, μου φαίνονται πολύ περισσότερα από ένα τρίτο.

Για χρόνια νόμιζα ότι απλώς υπερβάλλω. Αποδεικνύεται ότι όχι.

Η ιδέα που μου άλλαξε τη ζυγαριά

Ο Γάλλος φιλόσοφος Πολ Ζανέ πρότεινε το 1897 κάτι απλό: το πόσο μεγάλο νιώθεις ένα διάστημα είναι αντιστρόφως ανάλογο της ηλικίας σου.

Ένας χρόνος στα πέντε σου είναι το 20% όλων όσων έχεις ζήσει. Ο ίδιος χρόνος στα πενήντα είναι το 2%. Ίδιο διάστημα, δέκα φορές μεγαλύτερο μέσα σου όταν είσαι μικρός.

Η πρώτη ανάγνωση αυτού είναι καταθλιπτική: «ωχ, ο χρόνος τρέχει». Αλλά υπάρχει και δεύτερη, και είναι πολύ καλύτερη.

Αν ο χρόνος δεν μετριέται σε μέρες αλλά σε όσα χωράνε μέσα τους, τότε δεν είσαι θεατής. Έχεις χειριστήρια.

Και εδώ είναι το ωραίο

Μια βδομάδα που έκανες ακριβώς τα ίδια πέντε πράγματα κάθε μέρα, στη μνήμη σου καταλήγει να πιάνει όσο ένα απόγευμα. Συγχωνεύεται.

Μια μέρα όμως με κάτι που δεν έχεις ξανακάνει — έναν δρόμο που δεν ξέρεις, μια κουβέντα που δεν περίμενες, ένα μέρος που είδες πρώτη φορά — αυτή η μέρα πιάνει χώρο. Μένει ολόκληρη.

Που σημαίνει το εξής, και είναι από τα πιο αισιόδοξα πράγματα που ξέρω: δεν μπορείς να προσθέσεις χρόνια, αλλά μπορείς να κάνεις αυτά που έχεις να μετρήσουν παραπάνω. Η ζωή δεν γίνεται μεγαλύτερη. Γίνεται πυκνότερη, κι αυτό το αποφασίζεις εσύ.

Οπότε το ότι στα 28 νιώθω ότι έχω ζήσει πολλά δεν είναι παράπονο. Είναι απόδειξη ότι δεν τα πέρασα κοιμισμένος.

Τι μου άφησαν αυτά τα χρόνια

Ανθρώπους. Κάποιοι είναι ακόμα εδώ και είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω. Κάποιοι πέρασαν για λίγο και έφυγαν — και εντάξει, δεν χρειάζεται να μείνουν όλοι για να έχουν μετρήσει. Μου άφησαν κάτι και συνέχισαν.

Εμπειρίες που δεν τις διάλεξα και που με έφτιαξαν περισσότερο από εκείνες που διάλεξα.

Και, ναι, υπάρχουν και πράγματα που τα ήθελα και έκανα πίσω. Κάποια από αυτά, κοιτώντας τα τώρα, καλά έκανα. Κάποια άλλα ήταν φόβος, και το ξέρω.

Αλλά εδώ είναι το σημαντικό: τα περισσότερα είναι ακόμα εκεί. Στα 28 δεν έχει κλείσει καμία πόρτα οριστικά — απλώς πρέπει να την ξαναχτυπήσεις, κι αυτή τη φορά να μη φύγεις.

Άραγε άξιζε;

Ναι.

Όχι επειδή όλα πήγαν καλά — δεν πήγαν. Αλλά επειδή το ερώτημα «άξιζε;» το απαντάς με αυτό που κάνεις μετά, όχι με αυτό που κατέγραψες πριν.

Και έχω ακόμα πολλά απογεύματα μπροστά μου για να το απαντήσω καλύτερα.

Ευχαριστώ

Σε όλους εσάς που μου ευχηθήκατε σήμερα: ευχαριστώ, αλήθεια.

Και το γράφω εδώ επειδή δένει με όλα τα παραπάνω. Οι άνθρωποι που θυμούνται μια ημερομηνία και κάθονται να γράψουν δύο λέξεις είναι ακριβώς αυτοί που κάνουν τις μέρες να πιάνουν χώρο.

Πάμε για τα 29, λοιπόν. Με περισσότερα απογεύματα που θα θυμάμαι.


Η ιδέα για το υποκειμενικό μήκος του χρόνου είναι του Πολ Ζανέ (1897) και έγινε γνωστή μέσα από τον ανιψιό του, τον ψυχολόγο Πιερ Ζανέ. Φωτογραφία: Karsten Würth / Unsplash.