Προσωπική ματιά · Πιερία
Παραλία Κατερίνης: ο τόπος όπου μεγάλωσα
Την Παραλία Κατερίνης την έζησα πρώτα ως παιδί και μετά ως άνθρωπος που βλέπει τον τόπο του να αλλάζει. Έχει δύο πρόσωπα, καλοκαιρινό και χειμωνιάτικο, και τα αγαπώ και τα δύο.
Η Παραλία που θυμάμαι
Και οι δύο γονείς μου κατάγονται από το Καλονέρι Κοζάνης. Μετακόμισαν στην Παραλία Κατερίνης, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Μεγάλωσα ανάμεσα στον κόσμο που ερχόταν για διακοπές και στους ανθρώπους που δούλευαν για να τον υποδεχτούν. Η περιοχή έσφυζε από τουρισμό. Η κίνηση κρατούσε περισσότερους μήνες και τα μαγαζιά είχαν ζωή για μεγαλύτερο διάστημα.
Δεν έχω δει άλλο μέρος με τόσο οργανωμένη δομή για τον επισκέπτη: έναν όμορφο κεντρικό δρόμο και γύρω του δρόμους που το καλοκαίρι σφύζουν από ζωή. Μου αρέσει που μπορείς να περπατήσεις, να δεις κόσμο και να νιώσεις αμέσως ότι βρίσκεσαι στην καρδιά της Παραλίας.
Θυμάμαι και μια άλλη διάθεση στην αγορά. Ο επισκέπτης δεν έκανε μόνο τη βόλτα του· σταματούσε, έμπαινε στα καταστήματα, αγόραζε. Αυτές είναι εικόνες από τα δικά μου πρώτα χρόνια στην Παραλία Κατερίνης, όχι στατιστική για κάθε επιχείρηση ή κάθε σεζόν.
Το δημοτικό σχολείο στην Παραλία
Από τις πιο όμορφες αναμνήσεις μου είναι το δημοτικό σχολείο στην Παραλία Κατερίνης. Ήμασταν λίγα παιδιά και οι δάσκαλοι ασχολούνταν μαζί μας. Από όσους πέρασαν από εκεί, δεν έχω παράπονο. Μας πρόσεχαν και μας έδωσαν πολλά.
Ξεχωρίζω τον Λευτέρη, τον δάσκαλό μας στην πέμπτη και την έκτη δημοτικού. Από την πέμπτη μάς έβαζε ανάγνωση και ορθογραφία από τον Γεροστάθη του Λέοντα Μελά. Όταν τελειώσαμε την έκτη και φύγαμε, χάρισε ένα αντίτυπο σε κάθε μαθητή. Αυτή η κίνηση έμεινε μαζί μου. Ήταν ένας δάσκαλος που νοιαζόταν για τη δουλειά του και για εμάς· σπάνια συναντάς τέτοιους ανθρώπους.
Υπήρξαν και δυσάρεστες στιγμές στα χρόνια που έζησα εδώ. Κρατάω όμως τις καλές αναμνήσεις και τους ανθρώπους που με βοήθησαν να μεγαλώσω.
Η πάλη στα χρόνια της Παραλίας
Όσο ζούσα στην Παραλία Κατερίνης, έκανα ελληνορωμαϊκή πάλη στους Ολύμπιους Κατερίνης. Περνούσα πολλές ώρες στην προπόνηση. Η πάλη έμεινε μέρος της ζωής μου και όταν αργότερα μετακόμισα στην Κατερίνη.
Τα πρώτα μου μηχανάκια
Από τα δεκαέξι μου άρχισα να βγάζω δίπλωμα για μηχανάκι. Το πρώτο μου ήταν ένα 50άρι scooter της SYM. Με αυτό έκανα τις πρώτες μου βόλτες, μέχρι που ένα αυτοκίνητο βγήκε μπροστά μου σε μια στροφή χωρίς να με δει και με χτύπησε.
Το δεύτερο ήταν ένα 50άρι on/off. Είχε την πλάκα του, αλλά μου έβγαζε πολλά προβλήματα και στο τέλος το έδωσα. Παρά τις αναποδιές, εκείνες οι πρώτες βόλτες στην Παραλία είναι κομμάτι των αναμνήσεών μου από τα χρόνια που μεγάλωνα.
Πολύς κόσμος, πιο δύσκολες αγορές
Με τα χρόνια έχω την αίσθηση ότι η σεζόν μίκρυνε. Το καλοκαίρι εξακολουθεί να φέρνει πολυκοσμία, όμως η παρουσία κόσμου δεν σημαίνει αυτόματα ότι γεμίζουν και τα ταμεία. Βλέπω περισσότερους να προσέχουν τι θα ξοδέψουν· για κάποιους, ακόμη και μια μικρή αγορά γίνεται με δυσκολία.
Αυτό το νιώθουν διαφορετικά ο επισκέπτης, ο εργαζόμενος και ο άνθρωπος που κρατά ανοιχτό ένα μαγαζί. Εγώ το βλέπω μέσα από τη σχέση μου με τον τόπο και τους ανθρώπους του.
Το καλοκαίρι και ο χειμώνας της
Το καλοκαίρι, σε σημεία της Παραλίας Κατερίνης δεν βρίσκεις εύκολα ησυχία. Τον χειμώνα μπορεί να περπατάς και να μη συναντάς σχεδόν κανέναν. Όταν πας να κουραστείς από την πολυκοσμία, έρχεται η ηρεμία. Κι όταν αρχίσει να σε βαραίνει η ηρεμία, επιστρέφει ο κόσμος.
Για μένα αυτή η εναλλαγή είναι από τα όμορφα στοιχεία της. Δεν θα ήθελα να χάσει ούτε τη ζωντάνια της ούτε την ησυχία της.
Οι άνθρωποι πίσω από τη σεζόν
Οι ντόπιοι που γνώρισα είναι φιλόξενοι. Ξέρουν να μιλούν με τον επισκέπτη και να τον κάνουν να νιώθει ευπρόσδεκτος. Πίσω από αυτή την εικόνα, όμως, υπάρχει και η πίεση της δουλειάς σε έναν τόπο που στηρίζεται πολύ στη σεζόν.
Η δική μου σχέση με τη δουλειά εδώ περνά και από το Angelis Leather & Furs, την οικογενειακή επιχείρηση που ξεκίνησε ο πατέρας μου και συνεχίζω, και από το Hotel Elli, που διαχειρίζομαι. Από το κατάστημα και τη φιλοξενία βλέπω από κοντά και την όμορφη και τη δύσκολη πλευρά κάθε σεζόν.
Όταν μια επιχείρηση πάει καλά, κάποιες φορές αισθάνεσαι ότι η πρόοδός της προκαλεί ζήλια. Αν συμπέσουν και έλεγχοι από υπηρεσίες, είναι εύκολο να αναρωτηθείς γιατί η επιτυχία του διπλανού μάς δυσκολεύει τόσο. Δεν ξέρω τα κίνητρα κανενός ούτε θεωρώ πως κάθε έλεγχος κρύβει κάτι. Είναι μια σκέψη για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την πρόοδο του άλλου, στην Παραλία και γενικότερα στην Ελλάδα.
Η Παραλία που θα ήθελα να δω
Η Παραλία Κατερίνης για μένα είναι οι άνθρωποι, οι γεμάτοι δρόμοι του καλοκαιριού, οι άδειοι του χειμώνα και όσα άλλαξαν ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Εδώ μεγάλωσα. Γι’ αυτό θέλω να πηγαίνουν καλά και ο τόπος και οι άνθρωποί του.
Πιστεύω ότι έχουμε μείνει πίσω σε τεχνολογία, νέες ιδέες και στον τρόπο που οργανώνουμε τη φιλοξενία. Θα ήθελα να δω τον σύλλογο ξενοδόχων, τους επαγγελματίες και τους τοπικούς φορείς να δουλεύουν με κοινό σχέδιο: να φροντίζουμε καλύτερα τη θάλασσα και την ακτή μας και να προβάλλουμε σωστά την Παραλία Κατερίνης στο εξωτερικό.
Η πίτα μπορεί να φτάσει για όλους, αρκεί να φέρουμε περισσότερο κόσμο στον τόπο μας. Αντί να μετράμε τι κερδίζει ο διπλανός, μπορούμε να βοηθάμε ο ένας τον άλλον να προχωρήσει. Έτσι φαντάζομαι το μέλλον της Παραλίας: με συνεργασία, καλή θάλασσα, φιλοξενία και χώρο για όλους.