Προσωπική ματιά · Πιερία
Κατερίνη: τα σχολικά χρόνια και η πρώτη μου ζωή στην πόλη
Στην Κατερίνη πήγα γυμνάσιο και λύκειο, γνώρισα ανθρώπους που με βοήθησαν και έμαθα πώς είναι να ζεις σε μια πόλη. Δεν θυμάμαι όλα εκείνα τα χρόνια με τον ίδιο τρόπο. Ίσως γι’ αυτό μου έμειναν τόσο καθαρά όσα άξιζαν.
Το γυμνάσιο και η πρώτη εικόνα της κοινωνίας
Στην Κατερίνη πρωτοξεκίνησα να πηγαίνω στο 7ο Αθλητικό Γυμνάσιο. Αν με ρωτούσες αν θα ήθελα να γυρίσω σε εκείνα τα χρόνια, θα σου έλεγα όχι. Ως σχολείο είχε αρκετά καλή δομή και καλούς καθηγητές. Το κλίμα όμως που ζούσα τότε δεν μου άρεσε.
Το γυμνάσιο το βλέπω σαν μια πρώτη μικρή εικόνα της κοινωνίας. Αρχίζεις να παρατηρείς πώς φτιάχνονται οι παρέες, πώς κάποιοι μπαίνουν εύκολα σε μια ομάδα και κάποιοι μένουν στην άκρη. Καταλαβαίνεις σιγά σιγά ότι οι άνθρωποι βαδίζουν διαφορετικά και παίρνεις μια πρώτη γεύση από όσα μπορεί να συναντήσεις αργότερα έξω από το σχολείο. Αυτή είναι η δική μου ανάμνηση από τότε.
Από το 5ο ΓΕΛ στο 1ο ΕΠΑΛ
Μετά πήγα στο 5ο Γενικό Λύκειο Κατερίνης. Έμεινα μόνο έναν χρόνο. Δεν το θυμάμαι ούτε με ιδιαίτερη χαρά ούτε με κάποια έντονη πικρία· μου ήταν μάλλον αδιάφορο και ελάχιστες στιγμές μού έχουν μείνει.
Ύστερα πήγα στο 1ο ΕΠΑΛ Κατερίνης. Εκεί θα γύριζα άνετα. Ήταν από τα καλύτερα σχολικά μου χρόνια. Στην πληροφορική ήμασταν ένα μικρό τμήμα, οκτώ άτομα, και γίναμε παρέα. Αυτή η αίσθηση ότι είμαστε μια μικρή ομάδα έκανε την καθημερινότητα πιο δική μας.
Θυμάμαι ιδιαίτερα δύο καθηγητές, τον Καρακουσή και τον Βελώνη. Με βοήθησαν πολύ στη μετέπειτα πορεία μου. Θυμάμαι και τον Αντώνη, τον καθηγητή μαθηματικών με τον οποίο έκανα ιδιαίτερα: μια προσωπικότητα με πραγματικό ενδιαφέρον. Οι άνθρωποι αυτοί είναι μέρος του λόγου που εκείνη η περίοδος έχει τόσο καλή θέση στη μνήμη μου.
Μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή, στο 2ο ΕΠΑΛ γνώρισα και τον κολλητό μου, τον Λευτέρη. Είμαστε φίλοι μέχρι σήμερα. Από εκείνα τα χρόνια κέρδισα έναν άνθρωπο που εμπιστεύομαι, και αυτό για μένα μετρά περισσότερο από κάθε βαθμό.
Η ελληνορωμαϊκή πάλη
Η ελληνορωμαϊκή πάλη με συνόδευσε και στα χρόνια που έμενα στην Κατερίνη. Στους Ολύμπιους Κατερίνης πέρασα πολλές ώρες προπόνησης. Κατέβαινα σε αγώνες και κατέκτησα τη δεύτερη θέση σε πανελλήνιο πρωτάθλημα. Θυμάμαι τη διάκριση, αλλά και όλη τη δουλειά που είχε προηγηθεί στον τάπητα.
Από την Παραλία στην πόλη
Στην πορεία μετακόμισα από την Παραλία Κατερίνης στην Κατερίνη. Η ζωή στην πόλη μου φάνηκε πιο απρόσωπη, αλλά για κάποιον λόγο και πιο μαζεμένη. Δεν ένιωθα την ελευθερία της Παραλίας. Έβλεπα γνώριμες φάτσες, ανθρώπους που κάπως τους ήξερες, αλλά μέχρι εκεί: γνωστοί άγνωστοι.
Όταν μετακόμισα στην Κατερίνη, αγόρασα και μια Virago 535 custom. Εκεί άρχισα να πειραματίζομαι μαζί της και να ασχολούμαι περισσότερο με τις μηχανές.
Τότε άρχισα να καταλαβαίνω τι σημαίνει να ζεις σε μια πόλη. Στην αρχή η αλλαγή είχε ενδιαφέρον. Μετά από περίπου έναν χρόνο, η καθημερινότητα άρχισε να μου φαίνεται βαρετή. Δεν ήταν ότι η Κατερίνη δεν είχε τίποτα να μου δώσει. Απλώς εγώ είχα συνηθίσει έναν διαφορετικό ρυθμό και μου έλειπε.
Αργότερα, η σχέση μου με την Κατερίνη απέκτησε και μια επαγγελματική πλευρά. Εδώ ξεκίνησε η ενασχόλησή μου με διαμερίσματα μακροχρόνιας μίσθωσης και πάρθηκε η απόφαση να επενδυθούν χρήματα σε αυτό το κομμάτι. Έτσι η πόλη δεν έμεινε μόνο τόπος των σχολικών μου χρόνων, αλλά έγινε και μέρος της δουλειάς μου.
Όσα πήρα μαζί μου
Δεν θα ξαναζούσα κάθε σχολική χρονιά, ούτε θα έλεγα ότι η ζωή στην πόλη ήταν πάντα αυτό που ήθελα. Αν όμως κοιτάξω πίσω, βλέπω μια παρέα οκτώ παιδιών, καθηγητές που στάθηκαν δίπλα μου και μια φιλία που κρατά μέχρι σήμερα. Η Κατερίνη μού έμαθε και πώς αλλάζει ένας τόπος όταν τον γνωρίζεις πρώτα ως μαθητής και ύστερα ως κάτοικος. Αυτά είναι που κρατάω.