Προσωπική ματιά · Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη: τα φοιτητικά χρόνια και η αρχή της δουλειάς μου

Ήρθα στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω πληροφορική. Έμεινα έξι χρόνια στο ΤΕΙ της Σίνδου, έκανα φίλους και άρχισα να δουλεύω σε δικά μου project. Η πόλη μού άνοιξε δρόμους και με βοήθησε να ανακαλύψω τι με ενδιαφέρει πραγματικά, ακόμη κι αν τα φοιτητικά μου χρόνια ήταν διαφορετικά από την εικόνα που συχνά ακούμε.

Άποψη της πλατείας Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη
Πλατεία Αριστοτέλους, Απρίλιος 2024. Φωτογραφία: Park Hotel-1 / Wikimedia Commons, CC0 (σμίκρυνση).

Έξι χρόνια στη Σίνδο

Όταν τελείωσα το ΕΠΑΛ στην Κατερίνη, έδωσα Πανελλήνιες και πέρασα στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του Αλεξάνδρειου ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, στη Σίνδο. Χρειάστηκα έξι χρόνια για να ολοκληρώσω τις σπουδές μου. Ο χώρος αυτός είναι σήμερα η Αλεξάνδρεια Πανεπιστημιούπολη του ΔΙΠΑΕ, όμως στη δική μου μνήμη θα είναι πάντα το ΤΕΙ όπου πήγαινα για μάθημα.

Εκεί έκανα μια δυνατή παρέα με τον Δημήτρη, τον Κώστα και τον Βασίλη. Δεν έζησα τα φοιτητικά χρόνια όπως τα φανταζόμουν στα δεκαοκτώ, αλλά ήταν μια όμορφη εποχή, με ανθρώπους που την έκαναν δική μας.

Γύρω στα δεκαοκτώ πήρα και το πρώτο μου αυτοκίνητο, ένα πετρελαιοκίνητο Toyota Yaris του 2007. Ήταν αξιόπιστο και οικονομικό, και έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Για μένα τότε σήμαινε και λίγη παραπάνω ελευθερία.

Οι πρώτες δουλειές έξω από τη σχολή

Παράλληλα με τις σπουδές άρχισα να αναλαμβάνω εξωτερικά project για μικρές επιχειρήσεις. Έφτιαχνα ιστοσελίδες και e-shop. Τότε απέκτησα και το netface.gr, το όνομα με το οποίο ξεκίνησα· εκείνο το site δεν λειτουργεί πια και η δουλειά μου συνεχίστηκε αργότερα ως iRox.gr.

Ασχολήθηκα και με κάτι πιο χειροπιαστό: αγόραζα από δημοπρασίες στο eBay χαλασμένα κινητά, laptop και υπολογιστές, τα επισκεύαζα και τα πουλούσα μέσω Facebook Marketplace. Για ένα διάστημα πήγαινε καλά. Αργότερα, όταν άρχισα να συναντώ περισσότερα ψεύτικα προφίλ στο Marketplace, προτίμησα να ρίξω περισσότερο βάρος στη δουλειά μου στην πληροφορική.

Στο μυαλό μου γύριζε συνεχώς πώς θα καταφέρω να σταθώ οικονομικά άνετα. Αυτή η σκέψη με έκανε να δουλεύω και να μαθαίνω συνεχώς, περισσότερο από το να βγαίνω τα βράδια όπως πολλοί συμφοιτητές μου. Αν γυρνούσα πίσω, ίσως θα κρατούσα λίγο περισσότερο χώρο και για εκείνη την πλευρά της ζωής. Δεν θα άλλαζα όμως την όρεξη που είχα να φτιάξω κάτι δικό μου.

Από την πρακτική σε όλο το φάσμα της ανάπτυξης

Το 2021–22 υπηρέτησα στον Έβρο. Παράλληλα έδινα τα τελευταία μαθήματα της σχολής. Μετά τη θητεία έκανα την πρακτική μου στην arx.net, που ήταν μέρος των προϋποθέσεων για το πτυχίο, και ορκίστηκα το 2023. Έπειτα πήγα στην Cactusweb και αργότερα στην Airshop. Κάθε στάση μού έδειξε κάτι διαφορετικό για τη δουλειά και μου έδωσε την ευκαιρία να καταλάβω καλύτερα προς τα πού θέλω να κινηθώ.

Ξεκίνησα ως Android developer, αλλά δεν ήθελα να μείνω μόνο σε ένα κομμάτι. Με τραβούσε να δω πώς φτιάχνεται μια εφαρμογή από άκρη σε άκρη: τι γίνεται στο backend, τι βλέπει ο χρήστης στο frontend και πώς συνεργάζονται όλα αυτά. Με τον ίδιο ενθουσιασμό άρχισα να ασχολούμαι και με τη διαχείριση συστημάτων, με το πώς στήνεις και συντηρείς έναν server.

Μου άρεσαν πολύ τα λειτουργικά συστήματα και οι διανομές Linux. Με κέρδισαν επίσης η φιλοσοφία του ελεύθερου λογισμικού, το Free Software Foundation και ο ανοιχτός κώδικας. Για λόγους δουλειάς κατέληξα να χρησιμοποιώ το οικοσύστημα της Apple, αλλά η περιέργεια για το πώς λειτουργούν τα συστήματα και η εκτίμησή μου για το ελεύθερο λογισμικό έμειναν μαζί μου.

Η πλατεία Ναυαρίνου και τα αρχαιολογικά ευρήματα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης
Πλατεία Ναυαρίνου. Φωτογραφία: JFKennedy / Wikimedia Commons, κοινό κτήμα (σμίκρυνση).

Μαθαίνοντας να ζω στο κέντρο

Η Θεσσαλονίκη ήταν η πρώτη μεγάλη πόλη όπου έζησα. Στην αρχή μού άρεσε η ανωνυμία της και το ότι κάθε μέρα μπορούσε να είναι διαφορετική. Με τον καιρό κατάλαβα ότι, ακόμη και μέσα στην κίνηση, χρειάζομαι έναν πιο οικείο ρυθμό και ανθρώπους με τους οποίους να μοιράζομαι την καθημερινότητα.

Το παρκάρισμα ήταν μια από τις πρακτικές δυσκολίες που έμαθα να διαχειρίζομαι. Από τη Συγγρού μετακόμισα στην Κασσάνδρου, αλλά και εκεί συχνά άφηνα το αμάξι περίπου δέκα λεπτά με τα πόδια μακριά. Μία φορά μου έκλεψαν τις πινακίδες και άλλη μία τους υαλοκαθαριστήρες. Δεν είναι οι αναμνήσεις που θέλω να κρατήσω, αλλά είναι κι αυτές μέρος της ιστορίας μου στην πόλη.

Παρατηρούσα επίσης ισόγεια καταστήματα να μετατρέπονται σε καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Το κέντρο άλλαζε και μαζί άλλαζε ο τρόπος που το γνώριζα. Αυτό μου έμαθε να κοιτάζω μια πόλη πέρα από τα αξιοθέατά της: σαν έναν τόπο όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να δουλέψουν, να βρουν σπίτι και να χτίσουν τη ζωή τους.

Η Yzma μέσα στην περίοδο του κορονοϊού

Το 2021 πέρασα στη Θεσσαλονίκη την περίοδο του εγκλεισμού λόγω κορονοϊού. Τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς γεννήθηκε η Yzma, ένα American Pit Bull Terrier. Την πήρα όταν ήταν μόλις 40 ημερών και τη μεγάλωσα εδώ, μέσα σε εκείνη την παράξενη περίοδο.

Οι μέρες μπορεί να έμοιαζαν μεταξύ τους, όμως η Yzma έφερε τη δική της ενέργεια στην καθημερινότητά μου. Το ότι μεγαλώσαμε μαζί στη Θεσσαλονίκη είναι από τις πιο ζεστές αναμνήσεις που κρατάω από τότε.

Η Ίζμα ξαπλωμένη στο κρεβάτι της.
Η Yzma σε μια ήρεμη στιγμή.

Οι διαφορετικοί ρυθμοί της πόλης

Στο κέντρο μού άρεσε να παρατηρώ πόσο διαφορετικά το ζει ο καθένας. Έβλεπα ανθρώπους στα σταθερά τους στέκια, φοιτητές γύρω από τη Ναυαρίνου και τη Ρωμαϊκή Αγορά, και αναρωτιόμουν πού βρίσκονται οι νέοι που έχουν τελειώσει τις σπουδές τους και προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους.

Τους συναντούσα πιο συχνά σε μια βόλτα στην παραλία ή στο γυμναστήριο. Είχα την εντύπωση πως, για αρκετούς, τα οικονομικά περιόριζαν τις εξόδους. Είναι μια προσωπική εικόνα από τη δική μου διαδρομή, όχι περιγραφή όλων των ανθρώπων της Θεσσαλονίκης. Μου θύμιζε όμως πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει χώρος στην πόλη και για όσους τώρα ξεκινούν τη ζωή τους.

Όσα μου έδωσε η Θεσσαλονίκη

Στη Θεσσαλονίκη σπούδασα, έκανα φίλους, οδήγησα το πρώτο μου αυτοκίνητο, μεγάλωσα τη Yzma και άρχισα να βρίσκω τη δική μου θέση στην πληροφορική. Από το Android έφτασα να ανακαλύπτω το backend, το frontend, τους servers και τα λειτουργικά συστήματα. Η πόλη μού έδωσε χώρο να δοκιμάσω, να μάθω και να αποφασίσω τι δουλειά θέλω να κάνω.

Σήμερα, που ζω στη Θεσσαλονίκη, έχω μια Honda Shadow NV750 και είμαι πολύ ευχαριστημένος από αυτή τη μηχανή. Το Toyota Yaris, το πρώτο μου αυτοκίνητο, το έχω πλέον δώσει. Τώρα έχω ένα Mazda MX-5 NC του 2009.

Ταυτόχρονα κατάλαβα καλύτερα πόσο όμορφο ήταν που μεγάλωσα στην Παραλία Κατερίνης, σε ένα μικρότερο μέρος όπου οι άνθρωποι γνωρίζονταν. Κρατάω και τα δύο: τις ευκαιρίες της Θεσσαλονίκης και την οικειότητα της Παραλίας. Το ένα με βοήθησε να προχωρήσω και το άλλο μού θυμίζει από πού ξεκίνησα.