Προσωπική ματιά · Έβρος
Η θητεία μου στον Έβρο: οκτώ μήνες στις Διαβιβάσεις
Το 2021–2022 υπηρέτησα οκτώ μήνες στις Φέρες του Έβρου, στις Διαβιβάσεις. Δεν θεωρώ ότι ο στρατός ήταν ο πιο χρήσιμος τρόπος να περάσω αυτό το διάστημα. Όταν όμως σκέφτομαι εκείνους τους μήνες, θυμάμαι πρώτα τους ανθρώπους που γνώρισα.
Η καθημερινότητα στις Διαβιβάσεις
Η δική μου θητεία κράτησε οκτώ μήνες. Ήμουν στις Διαβιβάσεις και μία από τις υπηρεσίες μου ήταν στα τηλέφωνα. Η καθημερινότητα είχε τον δικό της ρυθμό, διαφορετικό από ό,τι είχα συνηθίσει έξω από τον στρατό. Παράλληλα έδινα τα τελευταία μαθήματα της σχολής. Μετά τη θητεία έκανα την πρακτική μου στην arx.net και ορκίστηκα το 2023.
Αν με ρωτήσεις τι μου έμεινε από τις υπηρεσίες, δεν θα σου πω για μια σπουδαία εμπειρία. Θα σου πω για όσα ζήσαμε μαζί ανάμεσα στις υποχρεώσεις: τις κουβέντες, την παρέα και το ότι σιγά σιγά γνωρίζεις ανθρώπους που αλλιώς ίσως να μην συναντούσες ποτέ.
Από τις Φέρες στην Αλεξανδρούπολη
Υπηρετούσα στις Φέρες και είχα μαζί μου το αυτοκίνητο. Όποτε μπορούσα, κατέβαινα στην Αλεξανδρούπολη για μια βόλτα. Ήταν ένας τρόπος να αλλάζω παραστάσεις και να γνωρίζω λίγο καλύτερα τον Έβρο πέρα από τη θητεία.
Σε μία από αυτές τις βόλτες συνάντησα ξανά τη Yamaha Virago 535 που είχα αποκτήσει στην Κατερίνη. Χάρηκα πολύ όταν την είδα: ήταν ακόμη όπως την είχα αφήσει. Μια μικρή, απρόσμενη συνάντηση με ένα άλλο κομμάτι της ζωής μου.
Οι άνθρωποι που έκαναν τη διαφορά
Στον Έβρο γνώρισα αρκετά παιδιά και πέρασα όμορφα μαζί τους. Αυτή είναι η πλευρά της θητείας που θα κρατήσω. Με τους ίδιους ανθρώπους θα ξαναγύριζα άνετα για έναν μήνα, μόνο και μόνο για να ξαναβρεθούμε στην ίδια παρέα.
Για μένα η αξία εκείνων των μηνών δεν ήταν η στρατιωτική ρουτίνα. Ήταν η συνύπαρξη με κόσμο διαφορετικό, οι φιλίες και οι στιγμές που έκαναν την απόσταση από το σπίτι πιο εύκολη.
Το μάθημα που πήρα μαζί μου
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο στρατός, ως χρόνος υποχρεωτικής θητείας, ήταν σε μεγάλο βαθμό χαμένος χρόνος για μένα. Θα μπορούσα να τον είχα αξιοποιήσει αλλιώς. Δεν θέλω όμως αυτή η σκέψη να σβήσει όσα καλά έζησα εκεί.
Μακριά από τους δικούς μου κατάλαβα καλύτερα ότι υπάρχουν στιγμές που πρέπει να σταθώ μόνος μου και να τα βγάλω πέρα. Και μέσα σε αυτή την εμπειρία βρήκα ανθρώπους με τους οποίους γέλασα και μοιράστηκα την καθημερινότητα. Αυτούς θυμάμαι όταν σκέφτομαι τον Έβρο.