Αυτή η μικρή μετατόπιση με προβληματίζει: πώς φτάνουμε από το να εκτιμάμε έναν άνθρωπο στο να προσπαθούμε να γίνουμε εκείνος.
Όσα συμπληρώνουμε μόνοι μας
Η ομορφιά, η εξυπνάδα και η δύναμη τραβάνε την προσοχή. Είναι κατανοητό να θαυμάζεις κάποιον που έχει κάτι από αυτά. Το μπέρδεμα αρχίζει όταν ένα χαρακτηριστικό του γίνεται αρκετό για να αποφασίσουμε και για όλα τα υπόλοιπα.
Είναι καλός στη δουλειά του, οπότε μάλλον ξέρει και πώς πρέπει να ζούμε. Μιλάει με σιγουριά, άρα θα έχει δίκιο. Έχει κόσμο γύρω του, άρα κάτι παραπάνω θα γνωρίζει. Τα κενά της εικόνας τα συμπληρώνουμε εμείς, συνήθως με όσα θα θέλαμε να ισχύουν.
Έτσι, σιγά σιγά, φτιάχνουμε ένα ανθρωποείδωλο. Έναν άνθρωπο στον οποίο φορτώνουμε περισσότερα από όσα πραγματικά γνωρίζουμε γι’ αυτόν.
Ο άνθρωπος γίνεται διαφημιστικός χώρος
Εδώ βρίσκουν χώρο και οι εταιρείες. Ένα πρόσωπο που έχει ήδη κερδίσει τον θαυμασμό σου μπορεί να φέρει ένα προϊόν πολύ κοντά σου. Το βλέπεις πάνω του, μέσα στη ζωή που παρακολουθείς και σου αρέσει. Αποκτά κάτι από τη γοητεία του.
Το ρούχο, το ρολόι, το κινητό. Μπορεί να σε ενδιαφέρουν πραγματικά. Μπορεί όμως να σε τραβάει και η ιδέα ότι, διαλέγοντας τα ίδια, θα πλησιάσεις λίγο εκείνον. Ότι θα πάρεις κάτι από την αυτοπεποίθηση, την επιτυχία ή την αποδοχή που φαίνεται να έχει.
Μια διαφημιστική συνεργασία μπορεί να είναι ξεκάθαρη και ειλικρινής. Με προβληματίζει όταν η προώθηση γίνεται σχεδόν ολόκληρη η παρουσία κάποιου. Κάθε έξοδος έχει ένα προϊόν, κάθε προσωπική στιγμή μια εταιρεία. Ψάχνεις να διακρίνεις κάτι δικό του και βρίσκεις άλλη μία παρουσίαση.
Κινούμενες διαφημίσεις. Αυτή η εικόνα μου έρχεται. Άνθρωποι των οποίων ο χαρακτήρας χάνεται μέσα σε όσα πρέπει να δείξουν, και πίσω τους άλλοι άνθρωποι που προσπαθούν να τους μοιάσουν.
Μαζί, αρκεί να μοιάζουμε
Το θέμα αφορά και εμάς που ακολουθούμε. Φαίνεται τη στιγμή που κάποιος διαφωνεί με το πρόσωπο που θαυμάζουμε και νιώθουμε ότι πρέπει να το υπερασπιστούμε. Ακόμη κι αν δεν το γνωρίζουμε. Ακόμη κι αν για το συγκεκριμένο θέμα δεν έχουμε σκεφτεί αρκετά.
Από εκεί μπορούν να ξεκινήσουν και οι διχασμοί. Ομάδες γύρω από πρόσωπα, με τους δικούς τους και τους απέναντι. Η άποψη ακούγεται μέσα από το ποιος την είπε. Και η διαφωνία αρχίζει να μοιάζει με ζήτημα αφοσίωσης.
Νομίζω ότι κάπου από κάτω υπάρχει ο φόβος να μείνουμε μόνοι. Θέλουμε να ανήκουμε, να μας αναγνωρίζουν, να μας δέχονται. Το να μοιάζεις με την παρέα σου προσφέρει μια ασφάλεια. Η διαφορετική επιλογή σε εκθέτει στην κρίση της.
Καμιά φορά η αποδοχή φαίνεται τόσο απαραίτητη, που το να διαφέρεις μοιάζει με κίνδυνο να μείνεις έξω από την ίδια την κοινωνία. Ακολουθείς για να μη χάσεις τη θέση σου. Και όσο περισσότερο προσαρμόζεσαι, τόσο πιο δύσκολα ξεχωρίζεις τι ήθελες εσύ από την αρχή.
Να μένει κάτι δικό μας
Με βάζω κι εμένα μέσα. Κι εγώ επηρεάζομαι, θαυμάζω ανθρώπους και έχω πιάσει τον εαυτό μου να θέλει κάτι επειδή το είδε πάνω σε κάποιον άλλον. Προσπαθώ να το καταλαβαίνω πριν γίνει επιλογή που τη θεωρώ εντελώς δική μου.
Μπορώ να εκτιμώ τη δουλειά ενός ανθρώπου και να κρατάω τις επιφυλάξεις μου για τις απόψεις του. Να μαθαίνω από όσα κατάφερε, θυμίζοντας στον εαυτό μου ότι η δική μου ζωή έχει άλλες ανάγκες και άλλες συνθήκες. Ο θαυμασμός χωράει και διαφωνία.
Θα ήθελα να αφήνουμε αυτόν τον χώρο ο ένας στον άλλον. Να υπάρχουν διαφορετικές σκέψεις μέσα στην ίδια παρέα, διαφορετικές επιλογές μέσα στην ίδια κοινωνία. Να μπορούμε να αλλάξουμε γνώμη χωρίς να αισθανόμαστε ότι χάσαμε τους ανθρώπους μας.
Γιατί αν για να χωρέσω κάπου πρέπει συνεχώς να αντιγράφω κάποιον, στο τέλος δυσκολεύομαι να καταλάβω ποιον ακριβώς αποδέχτηκαν. Εμένα ή την εικόνα που έμαθα να τους δείχνω.



